Als de adem stokt: wat doe je dan?

Toen ik zelf 5 jaar geleden voor het eerste binnenstapte bij een lichaamsgericht therapeut had ik ademproblemen. Ik hapte zo'n 3 tot 4 dagen per week bijna de hele dag naar adem maar had nooit het gevoel dat ik genoeg zuurstof binnenkreeg.

In de maanden daarna leerde ik hoe veel signalen van mijn lijf ik onderdrukte. Die ademnood was eigenlijk een schreeuw om hulp van een ongezien deel in mij. Pas toen het voelde alsof ik geen adem meer kreeg, begon ik met luisteren. In het contact maken met mijn lichaam ontstond er ruimte om meer mezelf te zijn. Het voelde echt alsof ik weer in contact kwam met een oude vriend(in). Ik had haar zo gemist.

and i said to my body. softly.

‘i want to be your friend.’

it took a long breath. and replied

‘i have been waiting my whole life for this.

― Nayyirah Waheed

Daarom ontroerde dit gedicht me zo. Ik voelde het in m'n lijf. Een warm gevoel in m'n buik en een brok in m'n keel. Ik herinnerde dat moment van opnieuw kennis maken en besefte me hoeveel rijkdom het mij gegeven heeft. Iets van die rijkdom probeer ik nu door te geven in mijn holistische praktijk. Hier nodig ik mensen uit om hetzelfde te doen. Voorzichtig weer contact te maken met de delen van henzelf die om hulp roepen of juist die wat minder aanwezig zijn geworden.

En wat betreft die ademhalingsproblemen? Die werden met de tijd en het verwerken van oude pijnen minder. Ik leerde ze ook steeds minder te zien als een 'probleem' maar een signaal van mijn lichaam om bij mezelf in te checken. Dat in zichzelf deed al wonderen. Ik hoefde er niet meer mee in gevecht, maar leerde het omarmen als wijsheid.

Als ademcoach leer ik steeds weer over de wijsheid die verscholen zit in onze ademhaling. En ik geloof dat het daarin belangrijk is om een houding van nieuwsgierigheid aan te nemen. Om niet dat wat we voelen in onze adem, weg te willen moffelen, met een handige techniek of wat afleiding. Maar juist om heel verfijnd te mogen ervaren, wat als ik deze wijsheid helemaal laat spreken!

Daarom werk ik met een ademtechniek die exact dat doet: uitnodigen wat er gehoord wil worden. Het hoeft niet anders of beter. Precies dat wat er voelbaar is, is goed en zit informatie in verscholen. Dit is een zachte weg, waar je jezelf (misschien wel voor het eerst) niet hoeft te 'fixen', maar je overgeeft aan wat het lichaam voelbaar maakt.

Lijkt dit je interessant? Stuur me gerust een bericht. Voelt een ademsessie niet als iets dat bij jou past? Dan raad ik je van harte aan om bij een andere lichaamsgerichte therapeut aan te kloppen. Dat heeft voor mij het verschil gemaakt van een gevoel van 'overleven', naar 'leven'.

Rust is net als toveren: het zelfhelende vermogen van je lichaam

Het klinkt bijna als iets magisch toch? Het zelfhelende vermogen van ons lichaam. En daarmee wellicht ook onwerkelijk. Toch is dit gegeven heel tastbaar en daar vertel ik je graag wat meer over.

Ons lichaam heeft een natuurlijk vermogen om zichzelf te genezen en in balans te brengen. Denk maar een schram of een wond. Je hoeft het lichaam geen opdracht te geven. Je hoeft je lichaam ook niet te vertellen hoe het moet. Toch heelt de wond vanzelf.

Wat wel belangrijk is, is een situatie creëren waarin je lichaam de kans krijgt om de boel te repareren. Bijvoorbeeld door de wond droog te houden en er geen vuil in te laten komen. Zolang je dat doet weet je lichaam bijna altijd jouw huid weer te genezen en bacteriën buiten de deur te houden.

(Hierbij spreek ik niet over groot fysiek trauma of letsel, daar heeft het lichaam simpelweg hechtingen of operaties voor nodig. Iets wat we prachtig ontwikkeld hebben als mens).

Herstel is dus iets wat het lichaam van nature opzoekt. Als er spanning in het lijf is, pijn, een disbalans in het een of het ander, dan wilt het lichaam eigenlijk altijd bewegen naar balans. Maar daarvoor moeten we het wel de kans geven. Een van de belangrijkste factoren daarvoor is rust.

Net zoals jij moeilijk op adem kan komen terwijl je een sprintje trekt. Kan je lichaam moeilijk verzorgend en herstellend werk doen als het altijd actief moet zijn. Dat klinkt simpel, maar is iets wat we in onze maatschappij lastig vinden of misschien zelfs niet helemaal begrijpen.

Wat mij betreft is de meest eenvoudige manier om rust te omschrijven als een moment waarin je niets hoeft te 'doen', maar simpelweg kan 'zijn'. Een moment waarin je niet productief of actief hoeft te zijn en je nergens 'je best' voor hoeft te doen.

En dat is nog best lastig, want een staat van rust kun je niet afdwingen, alleen uitnodigen. Soms is ons hoofd en lichaam nog zo 'aan' dat zelfs een rustvolle bezigheid, niet als rustvol ervaren wordt. Toch ontstaat rust ook niet door streng tegen jezelf te zijn en te zeggen "EN NU GA IK RUSTEN". Als iemand jou een boze opdracht geeft, krijg je ook eerder schrik en spanning dan verzachting.

Daarom is het belangrijk dat we onszelf momenten toestaan waarin we niets hoeven te ‘doen’ of ‘realiseren’, vanuit zachtheid naar onszelf. Want in die momenten kan je lichaam het werk doen. Jou van binnenuit voeden zodat je daarna energie en inspiratie hebt om dingen te realiseren die jou vreugde geven.

Zit je vaak vast in een cirkel waarin rust en ontspanning niet toegankelijk voelt? Waarin je telkens in gevecht zit met het willen ontspannen maar dat het niet lukt? Misschien helpt het woord verzachten je dan.

Stel jezelf de vraag, op welke manieren kan ik zachter naar mezelf zijn? Met welke woorden spreek ik mezelf toe? Welke dingen kan ik doen omdat ik het mezelf gun? Welke activiteiten voelen zacht en verzorgend? Wanneer je merkt dat je iets onderneemt om iets van jezelf af te dwingen, pauzeer dan. Neem waar en kijk of je ook een andere houding naar jezelf kan aannemen.

Als je hier meer over wilt weten raad ik je sterk aan iets te lezen over de Nervus Vagus. Een zenuw die de staat van rust reguleert in ons lichaam. Ontzettend boeiend!

Hoe holistische massage in mijn leven kwam

Een aantal jaar geleden raakte ik in een burn-out. Ik was overprikkeld, kon moeilijk ontspanning vinden, had weinig energie en had constant het gevoel dat iets fout zou gaan. Hoe ik op dat punt beland was, is een verhaal voor een ander moment. Maar het leidde wel tot een breekpunt. Een breekpunt dat ervoor zorgde dat ik aan het masseren raakte.

In al dat vastlopen en worstelen voelde ik telkens, het moet anders! Maar hoe 'anders' er dan uit zag, bleef abstract. Tot ik ontdekte dat er iets in beweging kwam als ik mijn nieuwsgierigheid en speelsheid volgde. Best een oefening, want ik kende op dat moment alleen nieuwsgierigheid die gedreven werd door het verlangen om het 'goed te doen' of te presteren.

De nieuwsgierigheid die mij hielp is het soort nieuwsgierigheid dat ik kende van toen ik kind was. Een speelse verwondering en zin om iets te ervaren. Ik leerde het herkennen door de blije kriebel (vaak in m'n buik) en het gevoel in mijn handen van 'aan de slag' willen. Telkens als ik dat soort nieuwsgierigheid volgde, ontstond er iets moois. Het bracht heel subtiel iets in beweging in een periode waar het vooral voelde alsof ik vastliep.

Ik verlegde mijn focus en stelde tijdens een moment met mijn coach een lijst op met dingen die ik de komende 3 maanden wilde doen, gedreven door pure, kindse nieuwsgierigheid. En ja, op dat lijstje verscheen het woord 'massage'. Voor ik het wist had ik me ingeschreven voor een introductiecursus. Dat weekend riep iets in mij 'dit hoort bij mij!' en zo geschiedde, ik liet me verder opleiden bij de Holos Academie.

Naast dat de nieuwsgierigheid uiting kreeg, beantwoordde het masseren ook mijn behoefte om met mijn handen te werken, minder vanuit mijn hoofd en meer aanwezig in mijn hele lijf. Er was ruimte voor mijn sensitiviteit en intuïtie, sterker nog ze werden krachten in plaats van eigenschappen die alleen af en toe welkom waren.

"Speelse nieuwsgierigheid is mijn bondgenoot"

Ook al ligt de burn-out inmiddels achter me, ik loop nog regelmatig vast. Alles goed willen doen is een hardnekkig patroon dat vaak voor verkramping zorgt, in lichaam en in geest, ook bij het maken van keuzes. Tegenwoordig probeer ik mild te zijn naar dit patroon en het te zien als een herinnering dat het anders mag. Speelse nieuwsgierigheid is dan mijn bondgenoot. Zodat ik voorzichtig weer durf te voelen dat ik plezier mag hebben en het leven vorm mag geven zoals kleine Sandrine dat graag had gewild.