Wedden dat je bang bent?

We spreken te weinig over angst.

In ons persoonlijk leven, maar vooral in het werkleven lijkt niemand het erover te hebben. Niet écht. We vinden dingen 'spannend' en het vaakst hebben we het over 'stress'. 

Maar, stress bestaat niet zonder angst. 

Nee, echt. Ga het maar eens voor jezelf na. Stress ontstaat omdat we een bepaalde uitkomst proberen te vermijden. Op praktisch niveau is dat bijvoorbeeld: het niet halen van een deadline, een klant die niet blij is met je product of een collega teleurstellen. Maar onder die praktische uitkomsten zitten angsten. 

Stel jezelf maar eens de vraag, wat probeer ik koste wat kost te vermijden in mijn werk? En durf dieper te gaan. Waarom? Waarvoor ben je dusdanig bang dat je zó hard je best doet om het te voorkomen?

We zijn bang. Om niet genoeg te zijn, om niet van waarde te zijn, voor gezichtsverlies, om niet erkent en gezien te worden, om teleur te stellen. En ja, dat is kwetsbaar om toe te geven. Maar wát een verademing! 

Want zodra we de angst kunnen zien voor wat die is. Kunnen we ook beslissen of we het ermee eens zijn. Of we ernaar willen handelen. Het geeft bewegingsvrijheid. Angstvallig blijven rennen wordt een keuze. Laat je de uitkomst van je werk bepalen of je goed genoeg bent? Of beslis het zelf? Plots wordt 'nee' zeggen en begrenzen een stuk makkelijker.

Ik pleit ervoor dat we angst niet langer te zien als een zwaktebod. Maar een inherent onderdeel van ons menszijn.

De dappere zijn niet hen die nooit angst ervaren, want wat valt daar de overwinnen? De dappere zijn zij die hun angst durven ontmoeten en alsnog een beweging maken. Maar dan moeten we het wel eerst leren herkennen, erkennen en bespreken.

Ons lichaam communiceert die angst eigenlijk constant. "Jezelf kleinhouden" is niet zomaar een uitspraak. Die bestaat omdat dit exact is wat we geneigd zijn te doen. Bang voor andermans reactie zetten we ons schrap of vast. Waar we bang zijn ons te uiten, spannen onze spieren aan om die uiting af te remmen. Wat denk je dat je gezicht doet als je probeert het "in de plooi te houden".

Waar we bang zijn is dus vaak letterlijk voelbaar is ons lichaam. In de spanning in onze spieren maar ook op andere manieren. We spreken niet voor niets over: "ik heb een knoop in m'n maag", "dat benauwd me", "het grijpt me naar de keel".

Maar zoals ik al zei, er is in onze samenleving niet gek veel ruimte voor angst. Angst is voor kinderen of de zwakken. Dus dat herkennen en erkennen wordt ons niet zo geleerd. Dat is waarom ik er in mijn praktijk ruimte voor maak. Met zachtheid nodigen we óók uit waar je bang bent en jezelf afremt.

Zodat je een keus krijgt: "Wil ik bewegen vanuit angst voor de wereld of vanuit liefde voor mezelf?".