Waarom rouwen mooi is

Rouw. We praten er niet vaak over. En als we dat wel doen, hangt er vaak ongemak in de ruimte. De definitie luidt: “zeer groot verdriet, vooral bij het overlijden van iemand” — en ik zou daaraan willen toevoegen: of iets.

Ik geloof dat, als we eerlijk durven kijken, we voortdurend door kleine (of grote) rouwprocessen heen bewegen. Zoals bijvoorbeeld een kans die aan ons voorbijgaat, een hechte vriendschap die langzaam is verwaterd of een versie van onszelf die niet meer bestaat. We zouden rouw overal kunnen herkennen, als we niet zo druk bezig waren met het weg te stoppen ervan.

Ik wil je vertellen over mijn eigen proces met rouw. Over hoe het me heeft gevormd in mijn jongere jaren, hoe ik ervoor ben weggerend, hoe het me onvermijdelijk inhaalde en hoe ik nu, met zo veel liefde over rouw kan spreken.

Rouw heeft waarde, voor mij in ieder geval. En ik geloof dat het waarde heeft voor ons allemaal. Als we leren rouw dicht bij ons hart te houden, worden we beter in staat om zowel het verdriet als de vreugde van de wereld en van onszelf te dragen.

Maar oordeel vooral zelf...

Mijn drie verhalen over rouw, en wat ze mij leerden

Verhaal 1

Ik was zeventien toen ik mijn beste vriend verloor door zelfdoding. Terugkijkend zie ik dat ik toen ook mijn veiligste plek voor emotionele steun verloor. Vaak voelde het alsof ik verdronk in het verdriet en verlies en juist de persoon bij wie ik normaal steun had gezocht, was er niet. Dat voelde ontzettend ontregelend. Mijn omgeving wist zich vaak geen raad met mijn verdriet. Ik kreeg one-liners te horen als “het heeft tijd nodig”, zonder dat er echte aanwezigheid of steun werd geboden. Ik voelde me alleen.

De les ik die ik daaruit trok: Het is beter om alleen op mezelf te vertrouwen. Ik kan beter niet op een ander leunen voor emotionele steun, want als ik die persoon verlies, raak ik mezelf en alles kwijt.

Verhaal 2

Ik was vijfentwintig en zat huilend op de keukenvloer nadat ik verontrustend nieuws had gekregen. Toch stond de intensiteit van mijn verdriet niet in verhouding tot wat er was gebeurd. Ik besefte op dat moment dat ik lange tijd had weggekeken van gevoelens die nu om aandacht vroegen.

Ik vond een therapeut en begon contact te maken met de rouw die al jaren in mijn lichaam leefde, ongezien en ongetroost. Die rouw bleek als een dikke deken over mijn innerlijke wereld te liggen. Ik raakte opgebrand op mijn werk. Rouw toelaten was reinigend. Ik huilde alle tranen die ik eerder niet had durven huilen en ook tranen om het verliezen van een versie van mezelf die altijd productief en extravert was.

Dankzij dat rouwen, kon ik een nieuwe versie van mezelf ontmoeten. De versie van mij die weer begon met schrijven, die imperfectie omarmde en die de moed had om een baan te verlaten die niet bij haar paste. Ook degene die verdriet door haar lichaam kon laten stromen, en kon vertrouwen dat ze oké zou zijn.

De les die ik daaruit trok: Rouw wil gevoeld worden, en het liefst gedeeld. Niet iedereen kan aanwezig zijn bij rouw en dat is oké. Zoek mensen op die dat wel kunnen. Rouw hoeft niet opgelost of beredeneerd te worden. Het wilt gehoord en vastgehouden worden.

In tegenstelling tot wat ik mezelf acht jaar geleden heb verteld, is het oké om op anderen te leunen. Het is een kwestie van de juiste mensen vinden, en die zijn er. Er zullen altijd delen van mij zijn die losgelaten willen worden, en daarmee nodigen ze meteen iets nieuws uit. Rouwen helpt daarbij. Zware emoties zijn net zo belangrijk als lichte.

Verhaal 3

Ik was tweeëndertig en reisde naar Schotland om met schapen te werken. Ik meldde me aan om te helpen tijdens het lammerseizoen, een periode waarin de schapen bevallen van hun lammetjes. Ik keek uit naar hoe mooi dat kon zijn, maar wist ook dat ik te maken kon krijgen met verlies.

Tijdens één van mijn diensten zag ik een schaap dat er slecht aan toe was, ze ademde zwaar. Ik zag meteen dat haar lichaam aan het vechten was. Ik probeerde haar water te geven en haalde hulp, maar binnen tien minuten had ze ons al verlaten.

Een buurman kwam helpen. Een praktische man.“Dit gebeurt nu eenmaal.” Hij nam haar lichaam en sleepte naar een schaduwrijke plek. Daarna liep hij weg, ervan uitgaande dat ik hem zou volgen. In zijn ogen was ons werk tenslotte ‘klaar’. Maar voor mij voelde het niet klaar. Er was geen ruimte geweest voor rouw en afscheid.

Ik hoorde de sociale imprint in mijn hoofd: het is maar een dier, dit hoort erbij, schouders ophalen en verder. Maar het lukte me niet. Ik liep terug naar haar lichaam en ging bij haar zitten. Ik huilde om haar overlijden. Ik voelde mijn machteloosheid over hoe snel het was gegaan. En tot mijn verrassing kwam er dankbaarheid op, vanuit een diepe plek. Dankbaarheid dat ik bij haar had mogen zijn in haar laatste momenten. Dat ik bij haar kon zitten en tegen haar kon praten. En dankbaarheid dat zij had geleefd.

De les die ik daaruit trok: Rouw is eerlijk en krachtig. Het verdient mijn aandacht en mijn zorg. Het vraagt me om de zwaardere kanten van het leven onder ogen te zien. En in die zwaarte ligt verbinding. Als ik geen tijd neem om te erkennen wat sterft, zie ik maar de helft van de werkelijkheid, de helft van ons en de natuur. Rouw wordt draaglijker naarmate ik leer meer van mezelf te houden. Ik weet hoe ik het in mijn lichaam kan dragen. En belangrijker: ik weet hoe ik om steun kan vragen. Rouw is een opening naar diepe verandering en liefde. Rouw brengt verbinding en dankbaarheid. Rouw is een prachtig onderdeel van het leven.

Dit zijn mijn drie rouw-verhalen. En ik ben benieuwd, wat zijn die van jou? Ik hoop dat er mensen zijn in je leven die nieuwsgierig zijn naar jouw rouw. En dat jij er daar zelf één van bent.

Als je je verhaal wilt delen, voel je vrij om dat te doen. Mijn inbox staat open. Hoe dan ook wens ik je liefde, veerkracht en zachtheid voor de rouw die er op dit moment in jou leeft. Wil je graag ruimte geven aan jouw rouwproces of verdriet? Eén van de 3 pijlers van adem & emotioneel lichaamswerk gaat bij mij over rouw.

Op zachte wijze maken we dan contact met het verdriet dat je (al zo lang) bij je draagt. We geven het lichaam en jouw zenuwstelsel de kans om het te verwerken. Zodat het je langzaam, van binnenuit, ontspant. Zodat je bij de juiste mensen kunt vragen om steun, ook met terugwerkende kracht. En zodat je de liefde of dankbaarheid voor dat wat je verloor, ook weer kan gaan voelen.

Een intake plan je hier. Ik zie je graag.